Το χρονικό μιάς εξαφάνισης.

Έχασα τα σκυλιά μου και τα βρήκα μετά από 19 ημέρες ετοιμοθάνατα.

Πώς τα έχασα:
Στις 23 Αυγούστου, περίπου στις 23:30 βρισκόμουν στην αγροικία του φίλου μου του Γιώργου

που βρίσκεται μερικά χιλιόμετρα πριν το χωριό Αργύρια Φθιώτιδος του δήμου Σπερχειάδος.


Μαζί μου όπως πάντα είχα τα τρία μου Επανιέλ. Την Σόνια περίπου 11 ετών, την κόρη της Λώρα περίπου 5 ετών και την Σίση 2 ετών.
Τα τρία αυτά σκυλιά τα έχω πάντα μαζί μου και ζουν μέσα στο σπίτι, καθώς έχουν αναπτύξει μια πολύ τρυφερή σχέση με την κόρη μου ηλικίας 5 ετών, αλλά είναι και καλοί φύλακες. Ειδικά την Σόνια θα πρέπει πάντα να την έχω μαζί μου γιατί είναι ψυχολογικά δεμένη με εμένα, και κοιμάται πάντα στο κρεβάτι μου ακουμπώντας στα πόδια μου.



Αν φύγω αφήνοντάς την πίσω, ούτε θα φάει τίποτα ούτε και θα πιει μέχρι να επιστρέψω, και κλαίει διαρκώς μέρα και νύχτα ενοχλώντας την γειτονιά. Ακριβώς έτσι ήταν και η μάνα της η Σίντι, τον θάνατο της οποίας δεν έχω ξεπεράσει ακόμα.

Αφού λοιπόν είχαμε πιάσει με τον Γιώργο την ψηλή κουβέντα πίνοντας τσιπουράκια, σκέφθηκα πριν βάλω τα σκυλιά μέσα στο δωμάτιο που θα κοιμόμασταν ,να τα βγάλω λίγο από το αυτοκίνητο για να ξεμουδιάσουν. Τα άφησα να πάνε λίγο πιο κάτω μέχρι το ποτάμι και συνέχισα την κουβέντα. Κατά τις 00:20 γύρισε πίσω μόνον η Σόνια.
Φώναξα, σφύριξα με την σφυρίχτρα που γνωρίζουν, αλλά η Λώρα και η Σίση άφαντες. Δεν βαριέσαι, σκέφθηκα, άστα να κάνουν την βόλτα τους εδώ γύρω, και το πρωί θα έρθουν μόνα τους. Άλλωστε αυτό το είχαν κάνει αρκετές φορές και δεν υπήρχε κίνδυνος από τίποτα. Αυτοκινητόδρομος εκεί κοντά δεν υπήρχε, και τα σκυλιά μου γνώριζαν την περιοχή πολύ καλά.
Αργότερα κατάλαβα πως είχα κάνει ένα μεγάλο λάθος…

Πολλές φορές είχα αφήσει τα Επανιέλ μου ελεύθερα να βολτάρουν την νύκτα, αλλά μαζί τους ήταν και τα άλλα μου σκυλιά, οι ιχνηλάτες. Οι σκύλοι ιχνηλάτες έχουν άλλη συμπεριφορά και τρόπο σκέψης, και δεν είναι εύκολο να χαθούν. Για τα πουλόσκυλα όμως του καναπέ, όπως είναι τα Επανιέλ μου, τα πράγματα είναι δύσκολα. Το πρωί νόμιζα ότι θα έβλεπα τα σκυλιά μου να με περιμένουν με χαρά έξω από το αυτοκίνητο, όπως και τις άλλες φορές, αλλά δεν τα είδα πουθενά. Φώναξα και σφύριξα πολλές φορές αλλά … τίποτα. Τότε ήταν που άρχισαν να με ζώνουν τα φίδια…

Η Λώρα και η Σίση προφανώς έκαναν την βόλτα τους και ενδεχομένως κάποια στιγμή θα θέλησαν να γυρίσουν πίσω. Αυτό όμως ήταν αδύνατον γιατί τα τσοπανόσκυλα του Γιώργου δεν άφηναν τίποτα να πλησιάσει στην περιοχή αυτή που ήταν τα πρόβατά του. Άρχισαν λοιπόν την περιπλάνηση … μαζί τους και εγώ. Η περιοχή που τα έψαχνα είναι η λεκάνη που περικλείεται από τα χωριά Μάρμαρα, Κολοκυθιά, Αργύρια, Κυριακοχώρι, Νικολίτσι και Περιβόλι. Είναι μια πολύ όμορφη περιοχή με γραφικά χωριά, γεμάτη πράσινο και νερά.



Η πρώτη εβδομάδα αναζήτησης:
Την Κυριακή, την επόμενη δηλαδή ημέρα, κανείς δεν τα είχε δεί πουθενά. Έψαξα σε όλες τις κοντινές ρεματιές, φώναξα και σφύριξα αλλά δεν βρήκα τίποτα. Όταν ψάχνεις κάτι με λαχτάρα, νυχτώνει γρήγορα, και το δειλινό φέρνει μαζί του και την μαύρη απελπισία.
Το πρωί της Δευτέρας έπρεπε να είμαι στην εργασία μου, καθότι όλοι ήσαν ακόμα διακοπές, και ήμουν ο μόνος που θα μπορούσα να πάω. Συνεννοήθηκα με τον Γιώργο μόλις τα δει να τα ταΐσει, είπα και στον φίλο μου τον Ηλία, που έχει το καφενείο στα Αργύρια, και στον Τάκη που έχει καφενείο στο Κυριακοχώρι να έχουν τον νου τους, και με βαριά καρδιά πήρα το δρόμο για την Αττική.
Καθημερινά έπαιρνα τηλέφωνα μήπως και γύρισαν, αλλά τους άκουγα όλους στενοχωρημένους να κομπιάζουν και να προσπαθούν να μου δώσουν θάρρος: Έλα βρε δεν πειράζει, κάπου θα είναι, κάτι θα βρούνε να φάνε κλπ.
Εν τω μεταξύ η πεντάχρονη κόρη μου ρωτούσε συνεχώς που είναι τα σκυλάκια μας, γιατί τα αγαπούσε πολύ και είχε συνηθίσει να κοιμάται μαζί τους. Τι να της απαντήσω; Μια της λέγαμε ότι τα σκυλάκια είναι στο σπίτι της γιαγιάς, μια ότι έχουν πάει εκδρομή στο βουνό … Το παιδί είχε καταλάβει ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, το έβλεπε στα πρόσωπά μας …
Την Πέμπτη με πήρε ο Γιώργος τηλέφωνο και μου είπε πως κάποιος μελισσοκόμος (ο κυρ Γρηγόρης)

τα είδε να κατηφορίζουν από τα Αργύρια προς την αγροικία του. Τότε καταλάβαμε ότι προσπαθούσαν να γυρίσουν πίσω στον τόπο που τα αμόλησα, αλλά δεν μπορούσαν εξαιτίας των τσοπανόσκυλων.

Δεν πειράζει, σκέφθηκα, αύριο θα πάω επάνω και θα τα βρω κάπου εκεί κοντά.

Η δεύτερη εβδομάδα αναζήτησης:
Το Σαββατοκύριακο ξεκίνησα το ψάξιμο από τα χαράματα αλλά δεν φάνηκαν πουθενά, λες και άνοιξε η γη και τα κατάπιε.
Μήπως μου τα έκλεψαν;
Μήπως πήγαν κοντά σε μαντρί και κάποιο τσοπανόσκυλο τα έπνιξε;

(Ο μούργος της παραπάνω φωτογραφίας κόντεψε να μου ξεκολλήσει τον προφυλακτήρα. Τον δάγκωσε και τον τραβούσε ..)
Μήπως έμπλεξαν με σκυλοπαρέα και απομακρύνθηκαν από την περιοχή;
Μήπως από την πείνα επιτέθηκαν σε κοτέτσι και τα τουφέκισε αυτός που είχε τις κότες;
Μήπως … μήπως … μήπως;

Το στομάχι μου είχε σφιχτεί και σκέφθηκα πώς αν αισθάνομαι έτσι εγώ που έχασα τα σκυλιά μου, τότε πώς άραγε να αισθάνονται αυτοί που χάνουν το παιδί τους.

Είχα προνοήσει και τυπώσει 10 ανακοινώσεις, δηλαδή χαρτιά Α4 με φωτογραφία της Σόνιας (δεν προλάβαινα να ψάξω για φωτο της Λώρας και της Σίσης, άλλωστε τα σκυλιά αυτά μοιάζουν πολύ) και γύρναγα τα χωριά δείχνοντας τις φωτογραφίες και τάζοντας αμοιβές.


Μόλις είδαν τις φωτογραφίες στο Κυριακοχώρι αμέσως τα αναγνώρισαν. "Τα σκυλιά σου φίλε μέχρι εχθές ήταν εδώ μέσα στο χωριό. Πότε εκεί ψηλά στα τελευταία σπίτια και πότε εδώ στην πλατεία", μου είπε κάποιος. Τα σκυλάκια μου ήταν ζωντανά και η χαρά μου μεγάλη. Πού ήταν όμως τώρα; Κανείς δεν γνώριζε.

Πράγματι, τα σκυλιά όταν χαθούν στο βουνό, περιπλανιόνται για να βρουν το αφεντικό τους, και όταν απογοητευθούν και πεινάσουν, τότε εγκαταλείπουν την προσπάθεια και κατεβαίνουν σε κάποιο χωριό μήπως βρουν τίποτα φαγώσιμο. Συνήθως κάθονται έξω από τις ταβέρνες που μυρίζουν ψητό, ή έξω από κάποιο σπίτι που μυρίζει η κατσαρόλα που βράζει.
Κατέβηκα ξανά μέσα στην πλατεία και ρώτησα τον ταβερνιάρη.
"Ναι τα είδα", μου απάντησε.
"Τα ταΐσεις τίποτα βρέ"; Τον ρώτησα …
Πολλοί τα είχαν δει, κανένας όμως δεν τα είχε ταΐσει.
"Νομίζαμε ότι ήταν αδέσποτα και τα διώχναμε", μού έλεγαν.

Δηλαδή τα αδέσποτα δεν κάνει να φάνε; Πρέπει να πεθάνουν από την πείνα όταν όλοι έχουμε 10 κιλά για χάσιμο και τρώμε συνήθως για διασκέδαση; Θεέ μου, είπα, κάνε μου την χάρη να βρεθεί κάποιος να δώσει λίγο ψωμάκι στα σκυλάκια μου. Και τότε πέρασε μια φωνή - σκέψη απ’ το μυαλό μου. "Εσύ έστειλες ποτέ ψωμάκι στα παιδάκια που πεθαίνουν από την πείνα;" ……

Όλοι μου έλεγαν να μην στενοχωριέμαι γιατί τα σκυλιά θα βρουν κάποια σκουπίδια να φάνε. Δυστυχώς ο καιρός αυτός που τα αδέσποτα μπορούσαν να τραφούν από τα σκουπίδια έχει περάσει. Σήμερα οι κάδοι απορριμμάτων δεν είναι κάτι παλιοβαρέλια ή τενεκέδες όπως ήσαν παλαιότερα. Σήμερα είναι κατασκευασμένοι από μέταλλο ή σκληρό πλαστικό που κλείνει ερμητικά με καπάκι και έτσι οι σημερινοί σκουπιδοτενεκέδες είναι απόρθητοι για τα σκυλιά.



Δεύτερη Κυριακή βράδυ μετά την εξαφάνιση, και ακόμα δεν είχα βρει τα σκυλιά μου. Τουλάχιστον ήξερα πως ήταν ζωντανά.

Τρίτη εβδομάδα.
Την Δευτέρα στις 04:30 με μαύρη ψυχή ξεκίνησα για την Αθήνα. Την Τρίτη το βράδυ επέστρεψαν από τις διακοπές τους οι δικοί μου, και έτσι θα μπορούσαν να κρατήσουν αυτοί την οικογενειακή μας επιχείρηση.
Τετάρτη πρωί ήμουν πάλι στα μέρη που χάθηκαν τα σκυλάκια μου. . Αυτή την φορά ξεκίνησα να κολλάω αφίσες με την εικόνα των σκυλιών μου με αμοιβή. Έφτιαξα και μικρότερα χαρτάκια με σμίκρυνση της αφίσας και τα μοίραζα σε όποιον έβρισκα στα χωριά Περιβόλι, Μάρμαρα, Κολοκυθιά, Αργύρια, Νικολίστι, Κυριακοχώρι, Πλάτανος, Γαρδίκι, Γραμμένη Οξιά και Αρτοτίνα.



"Πανέμορφα μέρη" σκέφτηκα, αλλά για εκδρομή μόνον όταν είσαι χορτάτος.




Όταν δεν έχεις να φάς και είσαι χαμένος εκεί μέσα είναι κάτι σαν κατάρα.



Την Πέμπτη το πρωί ξεκίνησα το ίδιο δρομολόγιο. Ρωτούσα παντού αλλά κανένας δεν είχε δεί τίποτα. Στο Κυριακοχώρι ένας ταβερνιάρης και κυνηγός, ο κυρ Αποστόλης, μου είπε να κοιτάξω κάτω στο ποτάμι, γιατί εκεί υπήρχε κάποιο μεγάλο ψοφίμι, προφανώς πρόβατο, και ίσως να πήγαν εκεί για τροφή.
Κάτι είναι και αυτό σκέφτηκα. Μακάρι να βρουν κάτι να φάνε και ας βρομάνε …
Πήγα μέχρι εκεί και η μυρωδιά του πτώματος ήταν έντονη ως αφόρητη. Υπήρχαν αρκετά μεγάλα σκυλιά που τσακώνονταν για λίγο βρομερό κρέας. Τα περισσότερα αδύνατα ως κοκαλιάρικα από την πείνα, έδιναν μάχη για μια μπουκιά. Αποκλείεται τα μικρόσωμα επανιελάκια μου να κατάφεραν να φάνε κάτι εκεί. Σίγουρα θα έφυγαν τρέχοντας με τις πρώτες φοβέρες των άλλων σκύλων.

Το Απόγευμα της Πέμπτης με βρήκε στο Περιβόλι. Είχα κάνει ένα μπάνιο και ετοιμαζόμουν να ξαπλώσω. Σήμερα ήταν η 19η ημέρα από την εξαφάνισή τους και σίγουρα ήταν 19 μέρες νηστικά. Άντε να είχαν βρει κάτι να φάνε και μια φορά. Τώρα θα έπρεπε να είχαν αρχίσει οι υπογλυκαιμίες δηλαδή οι γνωστές λιποθυμίες από πείνα.

Είχα σκοπό να γυρίσω ψάχνοντας τα χωριά την νύκτα. Ο λόγος είναι πως τα σκυλιά που περιφέρονται για καιρό αδέσποτα, κακοποιούνται από τους ανθρώπους, διώχνονται με βία, πέτρες, κλωστές, μαγκουριές κλπ, και μετά αγριεύουν και δεν πλησιάζουν όπου ακούν θόρυβο ή δουν άνθρωπο. Μπαίνουν μέσα στα χωριά μόνον την νύκτα όταν οι άνθρωποι κοιμούνται και υπάρχει ησυχία. Αυτό λοιπόν θα έκανα και εγώ απόψε, θα έψαχνα την νύκτα.

Ξαφνικά χτυπάει το κινητό μου τηλέφωνο και ήταν ο φίλος μου ο Ηλίας από τα Αργύρια. "|Τάξε μου , ο Γρηγόρης (ένας συνταξιούχος φίλος μας και πολύ καλός κυνηγός και μελισσοκόμος) είδε ένα από τα σκυλιά σου στην βρύση του χωριού", μου είπε. Σε 10 λεπτά μιλούσα με τον Κυρ Γρηγόρη: "ήταν εδώ στην βρύση για νερό, το φώναξα να το ταΐσω, αλλά μόλις με είδε εξαφανίστηκε".

Πρώτα έτρεξα με το αυτοκίνητο τους δρόμους γύρω και έξω από το χωριό μήπως και βγήκαν από το χωριό. Μετά άρχισα να φωνάζω μέσα στο χωριό σαν τρελός. Ο κόσμος άνοιγε παράθυρα και πόρτες να δεί ποιος τρελός φωνάζει και γιατί.
Μετά από 10 περίπου λεπτά βλέπω την Λώρα να κατεβαίνει προς τα κάτω από ένα δρομάκι κατά πάνω μου. Την φωνάζω κοντά μου, τα μάτια μου έχουν γεμίσει δάκρυα. Η Λώρα είναι μια σκιά, ένα σακί με κόκαλα. Με κοιτάει … κοντοστέκεται, και πάει να φύγει. Βλέπεις, είχε μάθει να αποφεύγει τους ανθρώπους. Την ξαναφωνάζω και ήρθε επάνω μου έρποντας γεμάτη φόβο. Ήταν ένα ζωντανό κουφάρι. Άπλωσα το χέρι μου να την πιάσω και φοβήθηκε, έκανε και πάλι πίσω να φύγει. Ανοίγω το αυτοκίνητο και βγάζω την μαμά της την Σόνια. Έπρεπε κάποιος αυτή την στιγμή να την τραβήξει βίντεο. Δεν μπορώ να την περιγράψω. Η Λώρα πήδηξε μέσα στο αυτοκίνητο και κούρνιασε μέσα στο πάτωμα του συνοδηγού.



Πού ήταν όμως η Σίση;
Έδωσα στην Λώρα λίγα κομματάκια σαλάμι για σκύλους που είχα μαζί μου, γατί μετά από τόσο καιρό νηστικομάρα δεν πρέπει να βαρύνει το στομάχι. Θέλει λίγο φαγητό και πολλές φορές. Αμέσως άρχισα να γυρίζω πάλι το χωριό με το αυτοκίνητο και να φωνάζω την Σίση.
Κάποια στιγμή βγαίνει μια γιαγιά και με ρωτάει τι φωνάζω. Της εξηγώ και της δείχνω την φωτογραφία. Ένα τέτοιο σκυλί πέρασε από εδώ πριν μια ώρα, μου είπε. Βγάζω και της δείχνω την Λώρα. Αυτήν εδώ είδες γιαγιά; την ρωτάω. Όχι, αυτό που είδα έμοιαζε με αυτό αλλά ήταν λίγο πιο μακρύ και πιο ντυμένο (περισσότερο τρίχωμα). Η γιαγιά παρόλα τα χρόνια της ήταν φοβερά παρατηρητική, και όντως είχε δεί την Σίση. Κατάλαβα τότε πως σίγουρα η Σίση ήταν και αυτή μέσα στο χωριό.

Συνέχισα να φωνάζω και να κατευθύνομαι προς την πλατεία. Μία ώρα μετά δεν είχε φανεί. Είχα αρχίσει να απελπίζομαι όταν κάποιος ακούστηκε κάτι να φωνάζει από την ψηλότερη άκρη του χωριού. Πετάχτηκα τρέχοντας στην ανηφόρα και άρχισα να φωνάζω και εγώ. Βλέπω την Σίση να κατεβαίνει φοβισμένη, ακριβώς στο ίδιο σημείο που βρήκα και την Λώρα. Ήταν και αυτή στην ίδια κατάσταση με την Λώρα και είχε ακριβώς την ίδια συμπεριφορά. Φοβόταν δηλαδή οτιδήποτε έμοιαζε με άνθρωπο, ακόμα και εμένα.
Φτάσαμε μαζί στην πλατεία όπου ήταν η Σόνια με την Λώρα μέσα στο ανοικτό πόρτ- μπαγκάζ του αυτοκινήτου μου.



Μόλις τις είδε η Σίση προσπάθησε να πηδήσει μέσα αλλά από την αδυναμία δεν τα κατάφερε και σωριάστηκε κάτω.
Αυτή είναι η Σίση:



Την σήκωσα και την έβαλα μέσα εγώ. Μετά την τάϊσα και αυτήν λίγο σαλάμι.
Την άλλη μέρα το πρωί πήραμε τον δρόμο του γυρισμού….

Ξεκίνησε επιτέλους το κυνήγι των τριχωτών ...

Ξεκίνησε επιτέλους το κυνήγι των τριχωτών,
αλλά εγώ αντί να είμαι ψηλά στα έλατα και να ιχνηλατώ,
έτρεχα στις εφορίες και τις νομαρχίες ...
Κακό ξεκίνημα έκανα φέτος.

Εσείς ρε παιδιά τι κάνατε σήμερα;

Το σκυλόσπιτο.

Το σκυλόσπιτο είναι άλλη μια πονεμένη ιστορία, μέσα σε όλες αυτές που βλέπουμε καθημερινά όσον αφορά στην μεταχείριση των σκύλων. Δυστυχώς ο κόσμος διακατέχεται από την αντίληψη "σκυλί είναι μωρέ, δεν έχει ανάγκη". Η αλήθεια όμως δεν είναι καθόλου έτσι. Αν θέλουμε να έχουμε τον σκύλο μας υγιέστατο μέχρι τα βαθιά του γεράματα και ικανό να κυνηγά, πρέπει να φροντίζουμε για κάποια πράγματα στην διαβίωσή του, ένα εκ των οποίων είναι και η φωλιά του.

Στην φύση ένα ζώο μπορεί να βρει ένα κατάλυμα της αρεσκείας του ή ακόμα και να το κατασκευάσει. Ένα ζώο όμως που είναι καταδικασμένο να ζει όπου και όπως θέλουμε εμείς, τότε θα πρέπει εμείς να του παρέχουμε αυτό που χρειάζεται.

Τα σκυλιά πολλές φορές από ανία μασάνε και καταστρέφουν το σπιτάκι τους. Για να μην έχουμε τέτοιο πρόβλημα βάζουμε μεταλλικές γωνιές αλουμινίου στο γείσο της οροφής και στην πόρτα, όπως φαίνεται στην προηγούμενη και επόμενη φωτογραφία.

Τα σκυλιά θέλουν να ανεβαίνουν επάνω στο σκυλόπιστο και να ξαπλώνουν. Αυτό τους αρέσει πολύ. Γι΄αυτό θα πρέπει να είναι επίπεδο και όχι κεκλιμένο όπως το κάνουν πολλοί για να φεύγουν τα νερά της βροχής.

Τι θα γίνει όμως τότε με τα νερά της βροχής; Απλά φροντίζουμε ώστε οι γωνιές αλουμινίου να είναι λίγα χιλιοστά μακρύτερες από το πάχος του ξύλου της οροφής. Τότε το περίσσευμα αυτό λειτουργεί ως αποστραγγιστήρας όπως φαίνεται στην επόμενη φωτογραφία.

Επίσης καλό είναι το σπιτάκι να γέρνει ελάχιστα (1εκ) προς την γωνία της εισόδου, στην άκρη της οποίας κάνω μια μικρή τρύπα με το τρυπάνι. Έτσι αν μπει λίγο νερό μέσα στο σπιτάκι, θα πάει στο χαμηλότερο σημείο του, εκεί δηλαδή που έχω κάνει την τρύπα, και θα τρέξει έξω. Κοιτάξτε την επόμενη φωτογραφία.

Το σπιτάκι θα πρέπει να μην ακουμπά στο έδαφος για να μην τραβάει την υγρασία του. Βάζουμε λοιπόν τέσσερις τάκους (κύβους ύψους 10εκ) ως πόδια.

Θα πρέπει όμως να βρίσκονται λίγα εκατοστά πιο μέσα, για να μην κλείσουν την τρύπα για το νερό.

Το καλοκαίρι κάνει ζέστη. Ο ζεστός αέρας όμως είναι ελαφρύτερος και ανεβαίνει πάντα προς τα πάνω, ενώ ο ψυχρός ως βαρύτερος κατεβαίνει κάτω. Έτσι, αν κάνουμε ένα άνοιγμα εκεί που βλέπουμε στην πάρα κάτω φωτογραφία, ο θερμός αέρας θα φεύγει από εκεί ενώ ο δροσερότερος θα μπαίνει από την πόρτα. Τότε θα δημιουργηθεί ένα ρεύμα αέρος μέσα στο σπιτάκι.

Και μην παραξενευτείτε αν δείτε το σκυλί σας με τον καύσωνα να μένει μέσα στο σπιτάκι του.

Εννοείται πως την τρύπα αερισμού την κλείνετε τον χειμώνα, διαφορετικά το σκυλί σας θα βρίσκεται μέσα σε ένα παγωμένο ρεύμα αέρος.

Το σπιτάκι κρατάει τον σκύλο ζεστό τον χειμώνα, γιατί ο αέρας μέσα στο σπιτάκι ζεσταίνεται από την θερμοκρασία του σώματος του σκύλου. Αυτό δηλαδή που συμβαίνει και με τα ρούχα μας ή τις στολές καταδύσεων. Ο εγκλωβισμένος αέρας (ή το νερό στις στολές καταδύσεων) παίρνει την θερμοκρασία του σώματός μας και έτσι δεν κρυώνουμε. Αν ζούμε σε περιοχή που τον χειμώνα έχει πολύ χαμηλές θερμοκρασίες, θα πρέπει να φροντίζουμε ώστε ο αέρας μέσα στο σπιτάκι να μην ανανεώνεται εύκολα. Τότε καλό είναι μέσα στο σπιτάκι να υπάρχει ένα δεύτερο δωμάτιο όπως αυτό που βλέπουμε στις δύο επόμενες φωτογραφίες.

Επαναλαμβάνω ότι ΠΡΕΠΕΙ να έχουμε κλείσει την καλοκαιρινή τρύπα αερισμού, διαφορετικά ο θερμός αέρας που βρίσκεται μέσα στο σπιτάκι γιατί έχει ζεσταθεί από την θερμοκρασία του σκύλου μας, θα ανεβαίνει επάνω και θα βγαίνει από την τρύπα αερισμού, ενώ την θέση του θα παίρνει φρέσκος παγωμένος αέρας που θα εισέρχεται από την πόρτα.

Ακόμα, επειδή ο ψυχρός άνεμος περνάει και κάτω από το σπιτάκι λόγω του κενού των ποδιών που βάλαμε για την υγρασία, θα πρέπει να βάλουμε εσωτερικά άλλο ένα ξύλο στο πάτωμα για καλύτερη μόνωση. Στην επόμενη φωτογραφία βλέπουμε ένα σπιτάκι δίχως δεύτερο πάτωμα, και από κάτω το ίδιο σπιτάκι που του έχουμε βάλει εσωτερικά ένα δεύτερο ξύλο ως πάτωμα (γαλάζιο βέλος).

Το σπιτάκι καλό είναι να είναι ξύλινο, γιατί το ξύλο ως κακός αγωγός της θερμότητας είναι μονωτικό, και έτσι θα είναι δροσερό το καλοκαίρι και ζεστό το χειμώνα, σε αντίθεση με τα μεταλλικά βαρέλια που υποχρεώνεται το ζώο να ακουμπάει σε μια παγωμένη λαμαρίνα τον χειμώνα, και μια καυτή λαμαρίνα το καλοκαίρι.

Τα κτιστά σπιτάκια από τούβλο ή τσιμεντόλιθο, έχουν το πρόβλημα της υγρασίας.

Το ξύλο που χρησιμοποιώ είναι απλό κοντραπλακέ 2,5 εκ. Πλέον δεν παίρνω κοντραπλακέ θαλάσσης, γιατί τις τελευταίες φορές που το αγόρασα αποδείχθηκε πως δεν είχε περισσότερες αντοχές από το απλό. Ίσως έριξαν την ποιότητα, ή πουλάνε το απλό για θαλάσσης, δεν ξέρω τι να υποθέσω. Κατέληξα λοιπόν να χρησιμοποιώ το απλό, αλλά ενισχύοντάς το με μια συγκεκριμένη διαδικασία που περιγράφω πάρα κάτω, την οποία χρησιμοποιώ για να κάνω τις κυψέλες μου αθάνατες.

Αφού τελειώσω το σκυλόσπιτο, το περνάω εξωτερικά δύο χέρια λινέλαιο (αραιωμένο με 10% white spirit). Το δεύτερο χέρι το περνάω αφού στεγνώσει καλά το πρώτο. Έτσι το ξύλο ποτίζει λάδι σε βάθος λίγων χιλιοστών κάτω από την επιφάνεια, και δεν δέχεται νερό. Αφού στεγνώσει το λινέλαιο, το περνάω δύο χέρια μίνιο (αραιωμένο με 10% white spirit) ως υπόστρωμα μπογιάς (αστάρι). Χρησιμοποιώ το μίνιο (μετάλλου) αντί για βελατούρα γιατί νομίζω πως ασταρώνει καλύτερα και στεγνώνει αμέσως. Μετά το τρίβω απαλά με ένα γυαλόχαρτο για να φύγουν τα γρέζια που αφήνει το αστάρωμα. Κατόπιν το περνάω με δύο χέρια λευκή γυαλιστερή ριπολίνη και επιτέλους … ούφ!!! αυτό ήταν. Το σπιτάκι αυτό θα μείνει για πολλά χρόνια σε καλή κατάσταση. Ίσως μετά από 7 – 10 χρόνια καλό θα ήταν να περαστεί με άλλο ένα χέρι ριπολίνη.

Επειδή η ριπολίνη μυρίζει έντονα, δεν βάζω μέσα το σκύλο αν δεν περάσουν περίπου δύο μήνες ώστε να ξεμυρίσει. Δεν θέλουμε χημικές μυρωδιές στην μύτη του σκύλου μας, έτσι δεν είναι; Εσωτερικά κάνω την ίδια διαδικασία μόνον στο πάτωμα.

Εδώ θέλω να παρακαλέσω, αν κάποιος φίλος αναγνώστης έχει κάποια ιδέα ή εντόπισε κάποιο πρόβλημα, να με ενημερώσει ώστε να βελτιώσω το άρθρο. Ευχαριστώ.

Ότι δεν έκαψε η φωτιά αποτελειώνεται με άλλους τρόπους.

Στην παρακάτω φωτογραφία ένας άνθρωπος της πόλης βλέπει μια ωραία τοποθεσία με όμορφα χρώματα, μια κλασική εικόνα των Βαρδουσίων κοντά στην Σπερχειάδα.





Όμως, το μάτι ενός ντόπιου και μάλιστα κτηνοτρόφου
βλέπει το μεγάλο πρόβλημα που είναι τα ξερά δένδρα.

Πολλές οξιές έχουν ξερά τα φύλα τους από την αρχή του καλοκαιριού
που υποτίθεται ότι θα ήταν καταπράσινα.
Ευθύνεται η ανομβρία ή κάτι άλλο, πχ κάποια ασθένεια της οξιάς;

Κοιτάξτε και τις επόμενες φωτογραφίες.






Μέσα στις πράσινες πλαγιές υπάρχουν αρκετές τούφες με ξεραμένες οξιές.
Δυστυχώς το φαινόμενο επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο εντονότερα.




Ακόμα και τα έλατα.




Οι κτηνοτρόφοι αντιμετωπίζουν πρόβλημα με τις βοσκές.
Το χορτάρι δεν φυτρώνει άφθονο όπως και παλαιότερα,
και αναγκάζονται να σπέρνουν τριφύλλι σε ποτιστικά χωράφια
για να τρώνε τα ζώα τους.


Η βιομηχανική ανάπτυξη επηρεάζει αρνητικά το κλίμα του πλανήτη.
Μπορεί να μας αρέσει το πλεόνασμα των βιομηχανικών και τεχνολογικών προϊόντων,
αλλά όλα έχουν το τίμημά τους.

Ότι δεν έκαψε η φωτιά αποτελειώνεται με άλλους τρόπους.

Επειδή η ευθύνη μοιράζεται σε όλους τους ανθρώπους
που δέχονται να καταναλώνουν μετα βουλιμίας οτιδήποτε τους προσφέρεται,
για αυτό και δεν υπάρχουν ένοχοι.

Ή μάλλον υπάρχουν κάποιοι δήθεν κατηγορούμενοι ως ένοχοι …
αλλά έτσι γενικά και αόριστα, πχ οι βιομήχανοι, οι εργοστασιάρχες κλπ.
Ποιος έχει το επίπεδο να καταλάβει την ενοχή του,
και ποιος έχει το σθένος να την παραδεχθεί;

Τουλάχιστον, ευτυχώς που δεν μπορούν και πάλι
να κατηγορήσουν ως ενόχους εμάς τους κυνηγούς
και να παίξουμε για άλλη μια φορά τον ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου.

Αν θέλετε να συζητήσουμε για το συγκεκριμένο θέμα ή για οτιδήποτε άλλο, θα χαρώ να σας δώ και στο νέο μου forum στην ιστοσελίδα www.ixnilatis.net

Έρεισμα … Σκληρό Έρεισμα !!!

Με την έναρξη της κυνηγητικής περιόδου ξεχυθήκαμε όλοι στην εθνική οδό για να φθάσουμε στα κυνηγοτόπια μας. Πόσοι όμως γνωρίζουμε να οδηγούμε;
Αυτό που έχω διαπιστώσει είναι πως πολλοί οδηγοί δεν έχουν κατανοήσει τον ρόλο των λευκών γραμμών που βρίσκονται εκατέρωθεν του οδοστρώματος.


Οι γραμμές αυτές ορίζουν την Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης (ΛΕΑ) που παλαιότερα ονομάζονταν «Σκληρό Έρεισμα» επειδή οι γραμμές αυτές δεν ήταν απλά ζωγραφισμένες επάνω στην άσφαλτο όπως είναι σήμερα, αλλά ήταν υπερυψωμένες λίγα εκατοστά, ώστε όταν ο τροχός του αυτοκινήτου ακουμπούσε επάνω τους το αυτοκίνητο τραντάζονταν. Οι λόγοι για αυτό είναι αρκετοί:
1. όταν ο οδηγός αισθανόταν το τράνταγμα, καταλάβαινε πως βρισκόταν έξω από τον δρόμο, και
2. αν τον έπιανε ο ύπνος και πήγαινε να πέσει έξω από τον δρόμο, τότε το τράνταγμα τον ξυπνούσε.
Ακόμα και σήμερα χρησιμοποιείται το Σκληρό Έρεισμα στις ερήμους της Αιγύπτου, όπου οι αυτοκινητόδρομοι είναι ευθείες πολλών χιλιομέτρων και εύκολα μπορεί να αποκοιμηθεί κάποιος οδηγός.

Στην Ελλάδα έχει απομείνει ακόμα «Σκληρό Έρεισμα» στον δρόμο από Ν. Αγχίαλο προς Βόλο από όπου είναι και οι δύο επόμενες φωτογραφίες.






Εκτός αυτού η ΛΕΑ πρέπει να μένει πάντα κενή για πολλούς λόγους.
1. Για να μπορεί σε περίπτωση ατυχήματος να φθάσει εγκαίρως η τροχαία και τα ασθενοφόρα.
2. Για να μπορεί εκεί να σταματήσει κάποιος που είτε ζαλίστηκε είτε έπαθε βλάβη το αυτοκίνητό του.
3. Γιατί η ΛΕΑ δεν έχει πάντα το ίδιο πλάτος και εύκολα κάποιος που οδηγεί μέσα σε αυτήν, μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα απαιτώντας να μπει ξαφνικά στον κυρίως δρόμο όταν η ΛΕΑ στενέψει απότομα.
4. Γιατί όταν οδηγεί κάποιος στην ΛΕΑ και δεν έχει ορατότητα σε κάποια δεξιά στροφή, εύκολα μπορεί να πέσει επάνω σε κάποιο από βλάβη σταματημένο όχημα στην άκρη του δρόμου. Κάπως έτσι έγινε το πολύνεκρο δυστύχημα στα Καμένα Βούρλα όταν ένα αυτοκίνητο κινούμενο στην ΛΕΑ έπεσε σε σταματημένο από την τροχαία βυτίο, που μετέφερε προπάνιο.
5. Για να μπορεί εκεί να κινείται όποιος αναγκάζεται να οδηγεί με ταχύτητα αρκετά μικρότερη από αυτή που έχει το κυρίως ρεύμα κυκλοφορίας.

Κοιτάξτε την παρακάτω φωτογραφία. Αν κάποιος οδηγεί στην ΛΕΑ, δεν μπορεί να δει αν μετά την στροφή υπάρχει σταματημένο όχημα.



Στην επόμενη φωτογραφία βλέπετε τα δύο προπορευόμενα αυτοκίνητα να βρίσκονται επάνω στην λευκή λωρίδα και παρόλα αυτά να έχουν ταχύτητα μεγαλύτερη των 110χλμ /ώρα.



Αν πιο κάτω υπάρχει ένα άλλο όχημα που πηγαίνει μέσα στην ΛΕΑ με πχ 70 χλμ, τότε ή θα πρέπει να επιβραδύνουν απότομα, ή θα πεταχτούν απότομα μπροστά μου. Αν όμως εγώ έχω πλέον φθάσει δίπλα στο NISSAN, τι θα γίνει;

Γενικά να γνωρίζετε ότι "δρόμος" δεν είναι ολόκληρο το οδόστρωμα, αλλά αυτό που ορίζουν οι ακριανές λευκές γραμμές, τις οποίες έχουμε δικαίωμα να πατήσουμε μόνον αν είναι διακεκομμένες. Μία συνεχής λευκή γραμμή, όπως αυτές των φωτογραφιών, έχει την έννοια του τοίχους.

Κουνάβια στην Κύθνο ...

Πάντα συνδυάζω τις καλοκαιρινές μου διακοπές με εξερεύνηση της πανίδας ενός τόπου. Άλλωστε αυτή η εποχή είναι η μόνη που προσφέρεται για κάτι τέτοιο, μια που εντός της κυνηγητικής περιόδου δεν διακινδυνεύω να ξοδεύω τα Σαββατοκύριακά μου ψάχνοντας. Δεν είναι η πρώτη φορά που πάω στην Κύθνο. Πέρυσι βρήκα πολλές πέρδικες και μάλιστα με τον τρόπο που αντέδρασαν μου φάνηκαν άγριες και όχι αμολημένες από τον τοπικό σύλλογο. Φέτος όμως είδα αυτό …











Ένα σκοτωμένο κουνάβι στον δρόμο από Μέριχα (λιμάνι) προς την Χώρα !!!
Άρχισα λοιπόν να ρωτάω τους ντόπιους για αυτό, και μου είπαν πως ο πληθυσμός του καλά κρατεί λόγω της αφθονίας τροφής, της πέρδικας δηλαδή.

Η αλήθεια είναι πως δεν γνώριζα ότι υπάρχει τέτοιο πράγμα στον νησί, και προβληματίζομαι για το πώς έφθασε ως εκεί. Ή κάποιοι το εγκατέστησαν (για ποιο λόγο άραγε; ) ή έχει επιβιώσει εκεί από την προϊστορική εποχή που τα νησιά δεν είχαν ακόμη αποκοπεί από την κυρίως Ελλάδα. Όταν δηλαδή δεν υπήρχε καν Μεσόγειος θάλασσα.

Αν όμως το ζώο αυτό βρίσκεται εκεί από αρχαιοτάτων χρόνων, ίσως να έχει διαφοροποιηθεί όπως διαφοροποιήθηκε και η νησιωτική πέρδικα από την ορεινή. Τότε μιλάμε για το νησιωτικό κουνάβι !!!
Καλά θα κάνουν λοιπόν οι Κυθναίοι να το προστατεύσουν ως ένα ζωντανό μνημείο του τόπου τους. Κατηγορίες εναντίον του Κυθνιακού κουναβιού όπως πχ … προκαλεί ζημιές στην κτηνοτροφία ή στα θηράματα, δεν μπορούν να σταθούν σε σοβαρή κριτική.

Έχω ακούσει πως ακόμα επιβιώνει το τσακάλι στην Σάμο. Γνωρίζει κανείς αν είναι αλήθεια;

Αν θέλετε να συζητήσουμε για το συγκεκριμένο θέμα ή για οτιδήποτε άλλο, θα χαρώ να σας δώ και στο νέο μου forum στην ιστοσελίδα www.ixnilatis.net

Τα τσοπανόσκυλα, η αρκούδα και ο λύκος.

Σε προηγούμενο κείμενο αναφέρομαι στο γεγονός πως η κτηνοτροφία είναι ο αίτιος εξαφάνισης των μεγάλων αρπακτικών όπως ο λύκος και η αρκούδα.
Συγκεκριμένα αναφέρω πως τα τσοπανόσκυλα ευθύνονται για τον αποδεκατισμό του πληθυσμού του λύκου. Όποιος διάβασε εκείνο το κείμενο μπορεί να καταλάβει.
Δυστυχώς η χειραγωγημένη κοινή γνώμη βλέπει ως αίτιους τους κυνηγούς.

Πατήστε εδώ θα βρείτε ένα κείμενο της Περιβαλλοντικής Οργάνωσης «Καλλιστώ» η οποία εξιστορεί περιστατικό όπου μητέρα αρκούδα τράπηκε σε φυγή από επίθεση τσοπανόσκυλων, παρατώντας μάλιστα και το μικρό της.

Όποιος διαβάσει αυτό το κείμενο, ή όποιος γνωρίζει από φύση και κτηνοτροφία, εύκολα αντιλαμβάνεται πως δεν υπάρχει καμία περίπτωση να συμβιώσουν τα άγρια ζώα σε περιοχή που υπάρχει κτηνοτροφία. Κανένας κτηνοτρόφος δεν πρόκειται ποτέ να αφήσει λύκο ή αρκούδα να ζει δίπλα στα γιδοπρόβατά του. Θα βρει τρόπο να τα σκοτώσει.

Ο σοφός νομοθέτης απαγορεύει την βοσκή μέσα σε προστατευμένες περιοχές όπως οι δρυμοί και τα πάρκα άγριας ζωής. Εκεί τα άγρια ζώα πρέπει να ζουν ανενόχλητα μακριά από κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα.

Παρόλο που ο νόμος αυτός καταπατείται και οι δρυμοί είναι γεμάτοι από πρόβατα και τσοπανόσκυλα, ποτέ κανείς δεν αναφέρθηκε εναντίον της κτηνοτροφίας.

Βλέπεις, … "Πολλά τα λεφτά Άρη", άσε που η εφαρμογή του νόμου έχει και πολιτικό κόστος (χαμένοι ψήφοι).

Δεν βαριέσαι καημένε … κατηγορούμε τους ασυνείδητους κυνηγούς και κερδίζουμε έτσι την συμπάθεια της κοινής γνώμης. Εύκολο δε είναι;


Επίσεις κοιτάξτε και εδώ

Θύμα πρωτοφανούς αγριότητας έπεσε μια αρκούδα στην περιοχή των Πρεσπών, επειδή τόλμησε να πλησιάσει κατοικημένη περιοχή. Το αρσενικό ζώο ηλικίας πέντε έως έξι ετών βρέθηκε σκοτωμένο τα ξημερώματα του περασμένου Σαββάτου στην είσοδο του Δημοτικού Διαμερίσματος Βροντερού, με εννέα σφαίρες αριστερά και πίσω στο σώμα του.

Τα αποτελέσματα της νεκροψίας έδειξαν ότι το άτυχο ζώο το σημάδεψαν από απόσταση 50 μέτρων και μόλις λίγα μέτρα πριν από τα πρώτα σπίτια του οικισμού. Αυτό φαίνεται ότι ήταν και το μοιραίο λάθος του, το οποίο πλήρωσε με τη ζωή του. Σύμφωνα με τον βιολόγο της περιβαλλοντικής οργάνωσης Αρκτούρος, κ. Λάζαρο Γεωργιάδη, μολονότι δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο κάτοικοι της περιοχής να ξεσπούν την οργή τους στις αρκούδες, τις οποίες θεωρούν υπεύθυνες για την καταστροφή των αγροτικών και κτηνοτροφικών κεφαλαίων τους, είναι η πρώτη φορά στα χρονικά που ζώο θανατώνεται με τόσο βάρβαρο τρόπο.

Η πάρα κάτω φωτογραφία γράφει "Στο έλεος των ανθρώπων" ενώ έπρεπε να γράφει "Στο έλεος των Κτηνοτρόφων"




Αν θέλετε να συζητήσουμε για το συγκεκριμένο θέμα ή για οτιδήποτε άλλο, θα χαρώ να σας δώ και στο νέο μου forum στην ιστοσελίδα www.ixnilatis.net

Καταρράκτη ... συνέχεια.

Επειδή κάποιοι μου είπαν "τι είναι αυτά που λές ρε Ιχνηλάτη για Γερμανούς και Τούρκους" κοιτάξτε στις παρακάτω φωτογραφίες πώς αξιοποιούν οι Τούρκοι τα ιαματικά τους νερά.








Έχουμε καμία σχέση;

Ο θερμός καταράκτης των Θερμοπυλών

Πολλοί από εμάς τους "Αθηναίους" ταξιδεύουμε συχνά πυκνά προς την Λαμία. Πόσοι όμως γνωρίζουν πως ακριβώς μετά και απέναντι από το Άγαλμα του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, υπάρχει ένας καταρράκτης με θερμό (σχεδόν καυτό) ιαματικό νερό;




Το νερό του καταρράκτη έρχεται από την πηγή που βρίσκεται περίπου 150 μέτρα πάρα πάνω, και αφού ένα μικρό μέρος τους περάσει από τις εκμεταλλεύσιμες εγκαταστάσεις των Λουτρών των Θερμοπυλών, καταλήγουν ώς ποταμός ζεστού νερού να περνούν δίπλα από το Άγαλμα του Λεωνίδα, και τελικά να χύνονται στην θάλασσα.

Τα νερά μετά τον καταρράκτη σχηματίζουν έναν " λουτήρα" μέσα στον οποίο μπορείς ακόμα και να κολυμπήσεις.


Στην παραπάνω φωτογραφία βλέπετε τον λουτήρα. Αν δεν ήταν τέλος Νοέμβρη, θα βλέπατε και πολλές αιθέριες υπάρξεις, κάτι σαν τις νεράιδες των παραμυθιών...

Στις 2 επόμενες φωτογραφίες βλέπετε το ζεστό ποτάμι που και αυτό σχηματίζει πολλούς λουτήρες. Μπορείς να απολαύσεις το μπάνιο σου κάτω από την πυκνή φυσική βλάστηση.




Ο περιβάλλων χώρος είναι αρκετά μεγάλος και φθάνει μέχρι το άγαλμα του Λεωνίδα. Σίγουρα έχετε προσέξει την τεράστια αλάνα απέναντι του αγάλματος. Εκεί αράζουν για αρκετό χρόνο πολλοί ξένοι με τροχόσπιτα για να κάνουν ιαματικά λουτρά.


Βέβαια οι φωτογραφίες που σας έδειξα είναι κροπαρισμένες ώστε να μήν φαίνεται το Ελληνικό σήμα κατατεθέν... Κοιτάξτε την παρακάτω φωτογραφία για να καταλάβετε ...


Σκουπίδια, σκουριασμένα σίδερα, τσιμεντάρισμα κλπ, συνθέτουν την εικόνα της εγκατάλειψης του "έλαμωρετώραδενβαριέσαιναπούμ" που μας χαρακτηρίζει ως ραγιάδες.

Ντροπή στους δημότες της περιοχής. Ίσως τελικά αν ήσαν ακόμα εδώ οι Γερμανοί ή οι Τούρκοι να ζούσαμε καλύτερα. Μάλλον δεν είμαστε άξιοι να διαχειριστούμε την ελευθερία μας :(

Δεν μπορούσε ο δήμος της περιοχής να είχε φτιάξει κάπως το μέρος; Δεν θα ήταν όμορφο, τα νερά πριν χυθούν - χαθούν στην θάλασσα να έπεφταν σε μία (πετρόκτιστη) πισίνα, όπως γίνεται και με τα θερμά λουτρά της Αριδαίας; Δεν θα ήταν όμορφο γύρω από την πισίνα αυτή να υπήρχαν φυτεμένα δένδρα, λίγο πιο πέρα κάποια καφετερία με τραπεζάκια και γενικά ένας όμορφος χώρος που και κόσμο να τραβάει, και χρήμα να αποφέρει στην περιοχή;

Δεν βαριέσαι καημένε. Αυτά είναι για πολιτισμένους ανθρώπους. Ίσως να το πάρει κάποια ξένη εταιρεία να το εκμεταλλευτεί, και να προσλάβει και μερικούς Έλληνες για κηπουρούς ή καθαρίστριες ...


_____
Νεότερη ανάρτηση "Τα Λουτρα των "Ραγιάδων" ...