25.8.16

Κινητή μονάδα μελιτοεξαγωγής 120 πλαισίων

Στο βίντεο που ακολουθεί να δείτε μία κινητή μονάδα εξαγωγής μελιού, πολύ καλύτερη από τις σταθερές μελισσοκομικές αποθήκες που έχω δεί στο διαδίκτυο.
Αυτά για την Ελλάδα είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας. 
Προσέξτε επίσης το αυτοκίνητο που το έλκει. Το ίδιο αυτοκίνητο στην Ελλάδα θα είχε άδεια να έλκει μόνον 750 κιλά. 
Οι κυψέλες τους είναι όλες από πολυστερίνη (φελιζόλ). 


31.7.16

Μία βόλτα στον κάμπο.

Μετά την επιθεώρηση των μελισσών, έκανα μία βόλτα ...

Δυστυχώς ο κάμπος είχε γεμίσει με πουλιά, ίσως χελιδόνια, ίσως μελισσοφάγους αν κρίνω
από τις κραυγές τους, που πάντως αποδεκάτιζαν τις μέλισσες στα τριφύλλια.
Δηλαδή όσοι είστε στον κάμπο τώρα, ξεχάστε τη βασιλοτροφία.
 
Κάποια στιγμή  βούιζαν οι μέλισσες γύρω μου, αλλά οι  μόνες που έβλεπα ήταν αυτές
οι μικροσκοπικές, μάλλον άγριες, που είχαν περίπου το 1/3 του μεγέθους των δικών μας.



Στο ποτάμι οι μέλισσες προτιμούσαν να κάθονται στο φελιζόλ για να πίνουν νερό.

Είδα και πενταράκια με όροφο!

και ένα υδρόβιο που δε με αντιλήφθηκε και συνέχιζε να βοσκά αμέριμνο.

22.7.16

Marchalina Hellenica - να ανακηρυχθεί προσταυόμενο είδος.

Η Μαρχαλίνα η ελληνική (Marchalina hellenica) ή κοινώς βαμβακάδα, εργάτης του πεύκου ή απλά εργάτης, είναι κοκκοειδές έντομο το οποίο ζει στην Ανατολική περιοχή της Μεσογείου, κυρίως στην Ελλάδα, Τουρκία, Νότια Ιταλία ίσως και το Ισραήλ.

Πρόκειται για το μοναδικό μέλος του γένους Μαρχαλίνα (Marchalina).

Όλοι το πολεμούν. Ο μόνος τρόπος να το σώσουμε είναι να το ανακηρύξουμε σε προστατευόμενο είδος. 
 
 
 

9.7.16

Μέλι manuka και βελανιδιάς





Το μέλι manuka που παράγεται στη Νέα Ζηλανδία είναι το περισσότερο διαφημισμένο μέλι παγκοσμίως για την αντιοξειδωτική του δράση.  Στην εικόνα βλέπουμε να πωλείται στην Ευρώπη έναντι  65 € το ¼ του κιλού, δηλαδή  260€ το κιλό!

Σύμφωνα με έρευνες που έκανε το ΑΠΘ το ελληνικό μέλι βελανιδιάς  (δρύς) είναι ανώτερο από το μέλι  manuka.  

Ναι ακριβώς! Αυτό το μέλι που εμείς οι μελισσοκόμοι δεν θέλαμε να μαζεύουν οι μέλισσες στην κυψέλη γιατί είναι μαύρο, και γι αυτό οι πελάτες μας δε το ήθελαν …  ε, αυτό το μέλι λοιπόν είναι πολύ καλύτερο από τα πολυδιαφημισμένα μέλια του εξωτερικού.

Ως μελισσοκόμος και παραγωγός τέτοιου μελιού το είχα δοκιμάσει και μου άρεσε πολύ. Επίσης αρκετοί πελάτες μου το ζητούν επίμονα. Όμως οι περισσότεροι καταναλωτές θεωρούν "καλό μέλι" το σχεδόν διάφανο και να έχει γεύση (έστω και λίγη) θυμαριού.
Οι αναλύσεις όμως άλλα λένε ...  

Πρέπει να μάθουμε να τρώμε και να εκτιμάμε τα προϊόντα του τόπου μας. 

Δείτε και εδώ


10.5.16

Τι συμβαίνει με μερικούς χρήστες φυτοφαρμάκων;


Οι παρακάτω εικόνες μιλάνε μόνες τους! 






Πολλοί από όσους συζητώ για την θέσπιση κάθετης νομοθεσίας για την προστασία της μέλισσας και του οικοσυστήματος, που να επισύρει βαρύτατες ποινές και διαδικασία αυτοφώρου, μου απαντάνε πώς θα ήταν καλύτερο να προσπαθήσουμε να ευαισθητοποιήσουμε τους χρήστες φυτοφαρμάκων με ενημέρωση.
Μα τι ενημέρωση να κάνεις σε τέτοιους ανθρώπους;  Να τους ενημερώσεις για το προφανές, ή να τους αποδείξεις το αυταπόδεικτο;

Αν ήταν μπουκάλια μπίρας θα τα επέστρεφε για να πάρει πίσω λίγα λεπτά του ευρώ.  Τα πλαστικά μπουκάλια με τα υπολείμματα τοξικών για το περιβάλλον φυτοφάρμακα, τα πετά μέσα στο νερό.
Μήπως θα έπρεπε να τα χρεώνονται (όχι οικονομικά, αλλά να καταγράφεται το όνομά τους)  ώστε να είναι υποχρεωμένοι να τα επιστρέφουν στο κατάστημα, και το κατάστημα στην εταιρεία που τα παρήγαγε, και η εταιρεία να έχει την ευθύνη της απολύμανσης και ανακύκλωσης; 

Φυσικά οι "οικολόγοι" δεν ξέρουν τίποτα ...

4.5.16

Η επίθεση των σαλιγκαριών

Είχα ακούσει ότι έχει παρατηρηθεί μεγάλη έξαρση του πληθυσμού των σαλιγκαριών στις καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Κάποιοι μάλιστα υποθέτουν ότι υπήρχε "σπόρος" στα λιπάσματα. 
Πρόσφατα το είδα με τα μάτια μου. 



Παρόλο που δεν είδα σαλιγκάρια στα φύλα, ήταν γεμάτα τρύπες.


Προσέξτε τις πράσινες αφίδες.  Άραγε να έχουν σχέση;



Καλλιστήμονας (Callistemon)

Αειθαλής θάμνος που πήρε το όνομά του από τους μεγάλους (καλούς) στήμονες των ανθέων του. Ανθίζει την άνοιξη και βουίζει από μακριά αφού είναι γεμάτος μέλισσες.  Πρόσεξα ότι οι μέλισσες που το επισκέπτονταν δεν είχαν καθόλου γύρη στα πόδια τους, άρα μάλλον τις ενδιέφερε μόνον το νέκταρ του φυτού. 


 


Μπουμπούκια πρίν ανοίξουν.

Ξεκινά η άνθιση.

22.4.16

Μία σκέψη για τις δηλητηριάσεις.

Το παρακάτω κείμενο αναφέρει  μία υπόθεση που έχω κάνει για το πώς μπορούμε να σώσουμε τα μελίσσια μας από δηλητηριασμένη τροφή.  Δεν την έχω δοκιμάσει (και ελπίζω να μη χρειαστεί) αλλά την παραθέτω εδώ προς συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων.

Όταν παρατηρούμε σε λίγα μελίσσια το φαινόμενο να μαζεύονται νεκρές μέλισσες ή και ετοιμοθάνατες μπροστά στην είσοδο της κυψέλης, τότε η πηγή της δηλητηριασμένης τροφής μπορεί να ήταν μικρή και σύντομη (πχ ράντισμα σε μία αυλή), και το κακό να έχει σταματήσει εκεί.

Όταν όμως παρατηρήσουμε αυτό το φαινόμενο σε όλο το μελισσοκομείο, ή ακόμα και στα γειτονικά μας, τότε είναι βέβαιο ότι η πηγή δηλητηριασμένης τροφής είναι δυνατή και το μελισσοκομείο μας κινδυνεύει άμεσα.  Το καλύτερο θα ήταν να τα μεταφέρουμε αμέσως αλλά αυτό  δεν είναι πάντα εφικτό.  Άλλωστε η πηγή τροφής μπορεί να υπάρχει μόνον για 2-3 ημέρες, πού όμως είναι αρκετές για να μας  ξεκάνει τα μελίσσια, αφού δεν θα θανατωθούν μόνον οι συλλέκτριες, αλλά σε βάθος χρόνου θα θανατώνονται και οι οικιακές μέλισσες  που θα καταναλώνουν την δηλητηριασμένη τροφή που αποθηκεύτηκε από τις συλλέκτριες.

Άρα, αυτό που θέλουμε είναι να μην μπει στην κυψέλη η δηλητηριασμένη τροφή.  Πώς θα το καταφέρουμε αυτό;
Μόλις δούμε τα πρώτα σοβαρά και άρα ανησυχητικά συμπτώματα, πάμε την κάθε κυψέλη  ένα μέτρο πίσω, και την γυρίζουμε  ώστε η είσοδος να βρίσκεται στην αντίθετη κατεύθυνση.
Στη θέση της βάζουμε μία άδεια (έστω και ένα πενταράκι – ότι έχουμε) και μέσα βάζουμε ένα πλαίσιο με ελάχιστο ανοικτό γόνο για να κρατήσει εκεί τις συλλέκτριες που θα επιστρέψουν με την δηλητηριασμένη τροφή.  Ξέρετε … αυτά τα πλαίσια με ελάχιστο γόνο, που έχουν και κηφηνογόνο … ,  ε λοιπόν ένα από αυτά.

Οι συλλέκτριες  που θα βγαίνουν από την κανονική κυψέλη θα επιστρέφουν στην νέα και αφού θα βρουν γόνο (φωλιά)  θα μείνουν εκεί , και σε 1-2 μέρες  θα πεθάνουν από δηλητηρίαση.  Η αρχική κυψέλη θα αποδυναμωθεί βεβαίως από τις συλλέκτριες, που άλλωστε θα είχαν διάρκεια ζωής λίγες μέρες, αλλά θα έχει γλυτώσει το δηλητήριο και θα έχει σωθεί.  



Μέχρι να βγουν οι νέες συλλέκτριες και να βρουν τροφή,  θα έχει περάσει ένα  χρονικό διάστημα 2-3 ημερών, και το πρόβλημα θα έχει λυθεί. Αν δεν έχει λυθεί, αλλά παρατηρηθεί το ίδιο έντονο φαινόμενο και στη νέα θέση της μητρικής κυψέλης, τότε πάρ'τα και τρέχα να σωθείς.  

Βεβαίως η "μέθοδος" αυτή απαιτεί κόπο και επιπλέον κυψέλες, αλλά ίσως να μπορεί να σώσει τα μελίσσια.

Θέλω να ακούσω τις απόψεις σας.