Τελικά όσο περισσότερο αγαπάμε, τόσο περισσότερο πονάμε. Όπως έλεγε και ο παππούς μου "εκεί που αγαπάς εκεί πονάς".
Στην αρχή δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε γιατί έβγαζε σχεδόν αμέσως το φαγητό και το νερό που έπαιρνε. Το ζώο είχε αρκετή όρεξη και ενέργεια αλλά έκανε εμετό ότι έβαζε στο στόμα.
Εξετάσεις και κόντρα εξετάσεις … όλα καθαρά. Και δώσε του αντιεμετικές ενέσεις, και δώσε του δύο φορές την ημέρα ορό να μην πάθει αφυδάτωση …
Η Γκούφη μέρα με την μέρα αδυνάτιζε και έφτασε να μείνει το τομάρι με τα κόκαλα, και εγώ ακόμα δεν γνώριζα από τι τελικά πάσχει ρε παιδί μου!
"Γιατρέ πώς την λένε την αρρώστια της; Από τι πάσχει το σκυλί μου;"
Το πήγα και αλλού, σε καλή κλινική … και από την αρχή πάρε εξετάσεις νά ‘χεις…
Τελικά ο προηγούμενος ιατρός το βρήκε! Παράλυση οισοφάγου!
Ο οισοφάγος δεν έκανε συσπάσεις για να κατέβει η τροφή στο στομάχι, και παράλληλα είχε πλαδαρέψει και είχε γίνει μια μεγάλη σακούλα. Το φαγητό και το νερό έμενε μέσα στον οισοφάγο μέχρι που σε λίγο το έβγαζε. Δεν πήγαινε τίποτα στο στομάχι.
Η Γκούφη σε 2 μήνες είχε φτάσει να μην μπορεί να σταθεί και να τρέμει από την πείνα (αδυναμία). Μου είπε ο γιατρός ότι ίσως αν έβαζα το φαγητό της σε υψηλό σημείο ώστε να τρώει με το λαιμό τεντωμένο προς τα επάνω, να κατόρθωνε να φτάσει το φαγητό στο στομάχι. Εντάξει σκέφτηκα, αλλά πώς θα πίνει νερό από ψηλά; Τα σκυλιά πρέπει να σκύβουν για να μπορέσουν να βάλουν την γλώσσα τους στο νερό. Και πάλι θα πρέπει να της το δίνω με κάποιο τρόπο από το στόμα με τεντωμένο λαιμό, ή … ορό!
Προτίμησα την ευθανασία. Δεν ξέρω αν έκανα σωστά, αλλά νομίζω πως καλύτερα ένας ήρεμος και αξιοπρεπής θάνατος, παρά μια τέτοια ζωή.
 |
Στο καλό γριούλα μου και κάποτε θα ξανασμίξουμε
|
Είσαι έτοιμος ; με ρώτησε ο κτηνίατρος.
Της έδωσα λίγη τροφή από εκείνη που της άρεσε. Ο γιατρός έβαλε την βελόνα στην φλέβα και έριξε το φάρμακο. Την αγκάλισα σφιχτά και με κλάμα την φίλησα στην μούρη της. Γύρισε και με κοίταξε μέσα στα μάτια με απορία σαν να μού λέει "τι έπαθες;" Αμέσως χαμήλωσε σιγά – σιγά το κεφάλι της, το έβαλε μέσα στα μπροστινά της πόδια και έκλεισε τα μάτια της. Κοιμήθηκε και δεν ξαναξύπνησε ποτέ.
Μαζί με τον φίλο μου τον Μιχάλη, σκάψαμε τον λάκο που θα ήταν η τελευταία της κατοικία και την βάλαμε μέσα. Δύο μέρες μετά ξαναπήγα στον τάφο της και τον βρήκα ανοικτό. Προφανώς κάποιος ηλίθιος μας είδε που σκάβαμε, και πήγε (φαντάζομαι νύκτα) να το ξεθάψει για να δει τι είναι. Και μετά όταν είδε τι ήταν, το άφησε άταφο και έφυγε.
Τι νόμιζες ότι θάβαμε μεσημεριάτικα ρε αρχιμαλάκα; Χρυσάφι;
Η Γκούφη μου έφυγε από την ζωή σε ηλικία 12 ετών, αλλά δεν θα φύγει από την ψυχή μου ούτε από τη φωτογραφία της επικεφαλίδας του μπλόγκ μου. Μας έδωσε πολλά Γκουφάκια, εγγόνια και δισέγγονα, και είχε γίνει γνωστή στα γύρω χωριά της περιοχής εκείνης που κυνηγούσα στα Βαρδούσια.
Κάθε φορά που φεύγει ένα ζώο μας που αγαπήσαμε πολύ, μόνη μας παριγοριά είναι το ότι στα χέρια μας έζησε καλά, με αγάπη και περιποίηση.
