22.8.08

Έρεισμα … Σκληρό Έρεισμα !!!

Με την έναρξη της κυνηγητικής περιόδου ξεχυθήκαμε όλοι στην εθνική οδό για να φθάσουμε στα κυνηγοτόπια μας. Πόσοι όμως γνωρίζουμε να οδηγούμε;
Αυτό που έχω διαπιστώσει είναι πως πολλοί οδηγοί δεν έχουν κατανοήσει τον ρόλο των λευκών γραμμών που βρίσκονται εκατέρωθεν του οδοστρώματος.


Οι γραμμές αυτές ορίζουν την Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης (ΛΕΑ) που παλαιότερα ονομάζονταν «Σκληρό Έρεισμα» επειδή οι γραμμές αυτές δεν ήταν απλά ζωγραφισμένες επάνω στην άσφαλτο όπως είναι σήμερα, αλλά ήταν υπερυψωμένες λίγα εκατοστά, ώστε όταν ο τροχός του αυτοκινήτου ακουμπούσε επάνω τους το αυτοκίνητο τραντάζονταν. Οι λόγοι για αυτό είναι αρκετοί:
1. όταν ο οδηγός αισθανόταν το τράνταγμα, καταλάβαινε πως βρισκόταν έξω από τον δρόμο, και
2. αν τον έπιανε ο ύπνος και πήγαινε να πέσει έξω από τον δρόμο, τότε το τράνταγμα τον ξυπνούσε.
Ακόμα και σήμερα χρησιμοποιείται το Σκληρό Έρεισμα στις ερήμους της Αιγύπτου, όπου οι αυτοκινητόδρομοι είναι ευθείες πολλών χιλιομέτρων και εύκολα μπορεί να αποκοιμηθεί κάποιος οδηγός.

Στην Ελλάδα έχει απομείνει ακόμα «Σκληρό Έρεισμα» στον δρόμο από Ν. Αγχίαλο προς Βόλο από όπου είναι και οι δύο επόμενες φωτογραφίες.






Εκτός αυτού η ΛΕΑ πρέπει να μένει πάντα κενή για πολλούς λόγους.
1. Για να μπορεί σε περίπτωση ατυχήματος να φθάσει εγκαίρως η τροχαία και τα ασθενοφόρα.
2. Για να μπορεί εκεί να σταματήσει κάποιος που είτε ζαλίστηκε είτε έπαθε βλάβη το αυτοκίνητό του.
3. Γιατί η ΛΕΑ δεν έχει πάντα το ίδιο πλάτος και εύκολα κάποιος που οδηγεί μέσα σε αυτήν, μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα απαιτώντας να μπει ξαφνικά στον κυρίως δρόμο όταν η ΛΕΑ στενέψει απότομα.
4. Γιατί όταν οδηγεί κάποιος στην ΛΕΑ και δεν έχει ορατότητα σε κάποια δεξιά στροφή, εύκολα μπορεί να πέσει επάνω σε κάποιο από βλάβη σταματημένο όχημα στην άκρη του δρόμου. Κάπως έτσι έγινε το πολύνεκρο δυστύχημα στα Καμένα Βούρλα όταν ένα αυτοκίνητο κινούμενο στην ΛΕΑ έπεσε σε σταματημένο από την τροχαία βυτίο, που μετέφερε προπάνιο.
5. Για να μπορεί εκεί να κινείται όποιος αναγκάζεται να οδηγεί με ταχύτητα αρκετά μικρότερη από αυτή που έχει το κυρίως ρεύμα κυκλοφορίας.

Κοιτάξτε την παρακάτω φωτογραφία. Αν κάποιος οδηγεί στην ΛΕΑ, δεν μπορεί να δει αν μετά την στροφή υπάρχει σταματημένο όχημα.



Στην επόμενη φωτογραφία βλέπετε τα δύο προπορευόμενα αυτοκίνητα να βρίσκονται επάνω στην λευκή λωρίδα και παρόλα αυτά να έχουν ταχύτητα μεγαλύτερη των 110χλμ /ώρα.



Αν πιο κάτω υπάρχει ένα άλλο όχημα που πηγαίνει μέσα στην ΛΕΑ με πχ 70 χλμ, τότε ή θα πρέπει να επιβραδύνουν απότομα, ή θα πεταχτούν απότομα μπροστά μου. Αν όμως εγώ έχω πλέον φθάσει δίπλα στο NISSAN, τι θα γίνει;

Γενικά να γνωρίζετε ότι "δρόμος" δεν είναι ολόκληρο το οδόστρωμα, αλλά αυτό που ορίζουν οι ακριανές λευκές γραμμές, τις οποίες έχουμε δικαίωμα να πατήσουμε μόνον αν είναι διακεκομμένες. Μία συνεχής λευκή γραμμή, όπως αυτές των φωτογραφιών, έχει την έννοια του τοίχους.

20.8.08

Κουνάβια στην Κύθνο ...

Πάντα συνδυάζω τις καλοκαιρινές μου διακοπές με εξερεύνηση της πανίδας ενός τόπου. Άλλωστε αυτή η εποχή είναι η μόνη που προσφέρεται για κάτι τέτοιο, μια που εντός της κυνηγητικής περιόδου δεν διακινδυνεύω να ξοδεύω τα Σαββατοκύριακά μου ψάχνοντας. Δεν είναι η πρώτη φορά που πάω στην Κύθνο. Πέρυσι βρήκα πολλές πέρδικες και μάλιστα με τον τρόπο που αντέδρασαν μου φάνηκαν άγριες και όχι αμολημένες από τον τοπικό σύλλογο. Φέτος όμως είδα αυτό …











Ένα σκοτωμένο κουνάβι στον δρόμο από Μέριχα (λιμάνι) προς την Χώρα !!!
Άρχισα λοιπόν να ρωτάω τους ντόπιους για αυτό, και μου είπαν πως ο πληθυσμός του καλά κρατεί λόγω της αφθονίας τροφής, της πέρδικας δηλαδή.

Η αλήθεια είναι πως δεν γνώριζα ότι υπάρχει τέτοιο πράγμα στον νησί, και προβληματίζομαι για το πώς έφθασε ως εκεί. Ή κάποιοι το εγκατέστησαν (για ποιο λόγο άραγε; ) ή έχει επιβιώσει εκεί από την προϊστορική εποχή που τα νησιά δεν είχαν ακόμη αποκοπεί από την κυρίως Ελλάδα. Όταν δηλαδή δεν υπήρχε καν Μεσόγειος θάλασσα.

Αν όμως το ζώο αυτό βρίσκεται εκεί από αρχαιοτάτων χρόνων, ίσως να έχει διαφοροποιηθεί όπως διαφοροποιήθηκε και η νησιωτική πέρδικα από την ορεινή. Τότε μιλάμε για το νησιωτικό κουνάβι !!!
Καλά θα κάνουν λοιπόν οι Κυθναίοι να το προστατεύσουν ως ένα ζωντανό μνημείο του τόπου τους. Κατηγορίες εναντίον του Κυθνιακού κουναβιού όπως πχ … προκαλεί ζημιές στην κτηνοτροφία ή στα θηράματα, δεν μπορούν να σταθούν σε σοβαρή κριτική.

Έχω ακούσει πως ακόμα επιβιώνει το τσακάλι στην Σάμο. Γνωρίζει κανείς αν είναι αλήθεια;

Αν θέλετε να συζητήσουμε για το συγκεκριμένο θέμα ή για οτιδήποτε άλλο, θα χαρώ να σας δώ και στο νέο μου forum στην ιστοσελίδα www.ixnilatis.net

7.8.08

Τα τσοπανόσκυλα, η αρκούδα και ο λύκος.




Σε προηγούμενο κείμενο αναφέρομαι στο γεγονός πως η κτηνοτροφία είναι ο αίτιος εξαφάνισης των μεγάλων αρπακτικών όπως ο λύκος και η αρκούδα.
Συγκεκριμένα αναφέρω πως τα τσοπανόσκυλα ευθύνονται για τον αποδεκατισμό του πληθυσμού του λύκου. Όποιος διάβασε εκείνο το κείμενο μπορεί να καταλάβει.
Δυστυχώς η χειραγωγημένη κοινή γνώμη βλέπει ως αίτιους τους κυνηγούς.

Πατήστε εδώ θα βρείτε ένα κείμενο της Περιβαλλοντικής Οργάνωσης «Καλλιστώ» η οποία εξιστορεί περιστατικό όπου μητέρα αρκούδα τράπηκε σε φυγή από επίθεση τσοπανόσκυλων, παρατώντας μάλιστα και το μικρό της.

Όποιος διαβάσει αυτό το κείμενο, ή όποιος γνωρίζει από φύση και κτηνοτροφία, εύκολα αντιλαμβάνεται πως δεν υπάρχει καμία περίπτωση να συμβιώσουν τα άγρια ζώα σε περιοχή που υπάρχει κτηνοτροφία. Κανένας κτηνοτρόφος δεν πρόκειται ποτέ να αφήσει λύκο ή αρκούδα να ζει δίπλα στα γιδοπρόβατά του. Θα βρει τρόπο να τα σκοτώσει.

Ο σοφός νομοθέτης απαγορεύει την βοσκή μέσα σε προστατευμένες περιοχές όπως οι δρυμοί και τα πάρκα άγριας ζωής. Εκεί τα άγρια ζώα πρέπει να ζουν ανενόχλητα μακριά από κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα.

Παρόλο που ο νόμος αυτός καταπατείται και οι δρυμοί είναι γεμάτοι από πρόβατα και τσοπανόσκυλα, ποτέ κανείς δεν αναφέρθηκε εναντίον της κτηνοτροφίας.

Βλέπεις, … "Πολλά τα λεφτά Άρη", άσε που η εφαρμογή του νόμου έχει και πολιτικό κόστος (χαμένοι ψήφοι).

Δεν βαριέσαι καημένε … κατηγορούμε τους ασυνείδητους κυνηγούς και κερδίζουμε έτσι την συμπάθεια της κοινής γνώμης. Εύκολο δε είναι;


Επίσεις κοιτάξτε και εδώ

Θύμα πρωτοφανούς αγριότητας έπεσε μια αρκούδα στην περιοχή των Πρεσπών, επειδή τόλμησε να πλησιάσει κατοικημένη περιοχή. Το αρσενικό ζώο ηλικίας πέντε έως έξι ετών βρέθηκε σκοτωμένο τα ξημερώματα του περασμένου Σαββάτου στην είσοδο του Δημοτικού Διαμερίσματος Βροντερού, με εννέα σφαίρες αριστερά και πίσω στο σώμα του.

Τα αποτελέσματα της νεκροψίας έδειξαν ότι το άτυχο ζώο το σημάδεψαν από απόσταση 50 μέτρων και μόλις λίγα μέτρα πριν από τα πρώτα σπίτια του οικισμού. Αυτό φαίνεται ότι ήταν και το μοιραίο λάθος του, το οποίο πλήρωσε με τη ζωή του. Σύμφωνα με τον βιολόγο της περιβαλλοντικής οργάνωσης Αρκτούρος, κ. Λάζαρο Γεωργιάδη, μολονότι δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο κάτοικοι της περιοχής να ξεσπούν την οργή τους στις αρκούδες, τις οποίες θεωρούν υπεύθυνες για την καταστροφή των αγροτικών και κτηνοτροφικών κεφαλαίων τους, είναι η πρώτη φορά στα χρονικά που ζώο θανατώνεται με τόσο βάρβαρο τρόπο.

Η πάρα κάτω φωτογραφία γράφει "Στο έλεος των ανθρώπων" ενώ έπρεπε να γράφει "Στο έλεος των Κτηνοτρόφων"




Αν θέλετε να συζητήσουμε για το συγκεκριμένο θέμα ή για οτιδήποτε άλλο, θα χαρώ να σας δώ και στο νέο μου forum στην ιστοσελίδα www.ixnilatis.net

1.8.08

Καταρράκτη ... συνέχεια.

Επειδή κάποιοι μου είπαν "τι είναι αυτά που λές ρε Ιχνηλάτη για Γερμανούς και Τούρκους" κοιτάξτε στις παρακάτω φωτογραφίες πώς αξιοποιούν οι Τούρκοι τα ιαματικά τους νερά.








Έχουμε καμία σχέση;


31.7.08

Ο θερμός καταράκτης των Θερμοπυλών

Πολλοί από εμάς τους "Αθηναίους" ταξιδεύουμε συχνά πυκνά προς την Λαμία. Πόσοι όμως γνωρίζουν πως ακριβώς μετά και απέναντι από το Άγαλμα του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, υπάρχει ένας καταρράκτης με θερμό (σχεδόν καυτό) ιαματικό νερό;




Το νερό του καταρράκτη έρχεται από την πηγή που βρίσκεται περίπου 150 μέτρα πάρα πάνω, και αφού ένα μικρό μέρος τους περάσει από τις εκμεταλλεύσιμες εγκαταστάσεις των Λουτρών των Θερμοπυλών, καταλήγουν ώς ποταμός ζεστού νερού να περνούν δίπλα από το Άγαλμα του Λεωνίδα, και τελικά να χύνονται στην θάλασσα.

Τα νερά μετά τον καταρράκτη σχηματίζουν έναν " λουτήρα" μέσα στον οποίο μπορείς ακόμα και να κολυμπήσεις.


Στην παραπάνω φωτογραφία βλέπετε τον λουτήρα. Αν δεν ήταν τέλος Νοέμβρη, θα βλέπατε και πολλές αιθέριες υπάρξεις, κάτι σαν τις νεράιδες των παραμυθιών...

Στις 2 επόμενες φωτογραφίες βλέπετε το ζεστό ποτάμι που και αυτό σχηματίζει πολλούς λουτήρες. Μπορείς να απολαύσεις το μπάνιο σου κάτω από την πυκνή φυσική βλάστηση.




Ο περιβάλλων χώρος είναι αρκετά μεγάλος και φθάνει μέχρι το άγαλμα του Λεωνίδα. Σίγουρα έχετε προσέξει την τεράστια αλάνα απέναντι του αγάλματος. Εκεί αράζουν για αρκετό χρόνο πολλοί ξένοι με τροχόσπιτα για να κάνουν ιαματικά λουτρά.


Βέβαια οι φωτογραφίες που σας έδειξα είναι κροπαρισμένες ώστε να μήν φαίνεται το Ελληνικό σήμα κατατεθέν... Κοιτάξτε την παρακάτω φωτογραφία για να καταλάβετε ...


Σκουπίδια, σκουριασμένα σίδερα, τσιμεντάρισμα κλπ, συνθέτουν την εικόνα της εγκατάλειψης του "έλαμωρετώραδενβαριέσαιναπούμ" που μας χαρακτηρίζει ως ραγιάδες.

Ντροπή στους δημότες της περιοχής. Ίσως τελικά αν ήσαν ακόμα εδώ οι Γερμανοί ή οι Τούρκοι να ζούσαμε καλύτερα. Μάλλον δεν είμαστε άξιοι να διαχειριστούμε την ελευθερία μας :(

Δεν μπορούσε ο δήμος της περιοχής να είχε φτιάξει κάπως το μέρος; Δεν θα ήταν όμορφο, τα νερά πριν χυθούν - χαθούν στην θάλασσα να έπεφταν σε μία (πετρόκτιστη) πισίνα, όπως γίνεται και με τα θερμά λουτρά της Αριδαίας; Δεν θα ήταν όμορφο γύρω από την πισίνα αυτή να υπήρχαν φυτεμένα δένδρα, λίγο πιο πέρα κάποια καφετερία με τραπεζάκια και γενικά ένας όμορφος χώρος που και κόσμο να τραβάει, και χρήμα να αποφέρει στην περιοχή;

Δεν βαριέσαι καημένε. Αυτά είναι για πολιτισμένους ανθρώπους. Ίσως να το πάρει κάποια ξένη εταιρεία να το εκμεταλλευτεί, και να προσλάβει και μερικούς Έλληνες για κηπουρούς ή καθαρίστριες ...


_____
Νεότερη ανάρτηση "Τα Λουτρα των "Ραγιάδων" ...

21.6.08

Σε "φυτικό" λάδι.

Τα Σαββατοκύριακα μετά την εκγύμναση των κουταβιών μας στον λαγό, συνηθίζουμε να πίνουμε ένα ουζάκι εκεί στο βουνό που βρισκόμαστε. Συνήθως το πίνουμε όταν περιμένουμε κάποια σκυλιά να γυρίσουν.
Αγόρασα λοιπόν ντοματούλες, τυράκι, ψωμάκι και μερικές κονσέρβες σαρδέλες. Τότε πρόσεξα το εξής: Θυμόμουν πριν χρόνια πως οι συγκεκριμένες σαρδέλες έγραφαν επάνω τους, "σαρδέλες σε σογιέλαιο". Σήμερα όμως γράφουν "σαρδέλες σε φυτικό λάδι".

Προφανώς μετά την ευαισθητοποίηση του όχλου όσον αφορά στα μεταλλαγμένα, προσπάθησαν να βγάλουν από το προϊόν τους την λέξη "Σόγια" , γιατί η σόγια είναι το κατεξοχήν μεταλλαγμένο φυτό.

Προσέξτε, δεν έβγαλαν από το προϊόν τους την Σόγια, αλλά την λέξη "Σόγια".

Δηλαδή βρήκαν έναν ωραίο τρόπο να αποκρύπτουν το τι μας ταΐζουν, χρησιμοποιώντας φραστικές ασάφειες, και στοχεύοντας στη παραπλάνηση.

Σκάσε ρε και φάε, που θέλεις και να γνωρίζεις τι τρως.

Και μετά βλέπουμε στην τηλεόραση να προσπαθούν να αποκαλύψουν την δήθεν νοθεία στο μέλι. Και αφού δεν βρήκαν πουθενά νοθευμένο μέλι, … κατασκεύασαν την είδηση του δήθεν νοθευμένου μελιού. Άλλωστε η κατασκευή ειδήσεων, είναι η προσφιλή ασχολία των δημοσιογράφων.

Και ρωτάω τώρα λοιπόν, γιατί κανένας δημοσιογράφος δεν ξεμπρόστιασε τις βιομηχανίες τροφίμων, όπως αυτή την συγκεκριμένη με το "φυτικό" λάδι;

Αλλά θα μου πεις, δεν τα βάζει κανείς εύκολα με τους οργανωμένους βιομηχάνους, ενώ με τους πάντα ανοργάνωτους μελισσοκόμους, τα πράγματα είναι πολύ εύκολα.

15.6.08

Αυτοσχέδια συσκευή συρμάτωσης πλαισίων με κόστος κάτω από 10€.

Οι συσκευές του εμπορίου σαφώς είναι καλύτερες και πιό εμφανίσιμες, αλλά κάποιος που τώρα ξεκινάει την μελισσοκομία για χόμπυ, ίσως του είναι δύσκολο να δώσει περίπου 150€ για να συρματώσει 50 πλαίσια ...

Η συσκευή που βλέπετε στην φωτογραφία είναι απλή στην κατασκευή της και αποδίδει τα ίδια σε ταχύτητα και ποιότητα με τις συσκευές εμπορίου.


Αποτελείται από ένα κομμάτι κοντραπλακέ ( γιατί όχι και ξύλο; ) όσο πιό βαρύ και ογκόδη μπορούμε, 8 μεταλλικές γωνιές, και μία μεταλλική βάση μελισσοκομικού σύρματος, από αυτές που πουλάνε με 5€ όλα τα μελισσοκομικά καταστήματα.



Βιδώνουμε τις επτά γωνιές ακριβώς γύρω από το πλαίσιο, αλλά όχι και την 8η, την οποία θα βιδώσουμε μόνη της από την μία πλευρά περίπου 1 cm πιό μέσα. Έτσι ενώ το κάθε πλαίσιο θα μπορεί να χωρέσει κανονικά μέσα στον χώρο που φτιάχνουν οι γωνιές από τις τρεις πλευρές, δέν μπορεί να χωρέσει από την πλευρά που έχουμε βάλει αυτή την μία γωνιά 1 cm πιό μέσα.

Για να χωρέσει θα πρέπει να πιέσουμε πρός τα κάτω το πλαίσιο, όπως δείχνουν οι πάρα κάτω φωτογραφίες.

Όμως πιέζοντας το πλαίσιο για να μπεί μέσα και να "κάτσει" το ξύλο αυτής της πλευράς του πλαισίου, πιέζεται προς το εσωτερικό κατά περίπου 1 cm.

Μετά συρματώνουμε κανονικά όπως θα κάναμε ούτως ή άλλως, φροντίζοντας να μήν αφήσουμε πολλά μπόλικα στο σύρμα. Τεντώνουμε τό σύρμα όσο μπορούμε με τα χέρια μας.


Όταν συρματώσουμε, βγάζουμε το πλαίσιο, και τότε η πλευρά αυτή που πιέστικε πρός το εσωτερικό του πλαισίου επανέρχεται στην θέση της πρός τα έξω, τεντώνοντας ταυτόχρονα τελείως το σύρμα.



Τώρα πιά έχουμε ένα καλοσυρματωμένο πλαίσιο.


Καλό συρμάτωμα :)

9.6.08

Ανοικτός πάτος κυψελών με σήτα.

Οι ψαράδες και οι κυνηγοί με τα ψέματα, και οι μελισσοκόμοι με τις πατέντες.

Καθότι ο πάτος με σήτα είναι ένας από τους ενδεδειγμένους τρόπους καταπολέμησης του Varroa Destructor αποφάσισα να κατασκευάσω μερικούς γιατί δεν έβρισκα στο εμπόριο. Τα πρώτα αποτελέσματα δεν ήταν ακριβώς τα αναμενόμενα. Αλλά είναι νόμος της φύσης, όταν κάνεις κάτι για πρώτη φορά να μην γίνει τόσο καλό όσο αυτό που θα φτιάξεις την δεύτερη φορά κ.ο.κ.
Στις παρακάτω φωτογραφίες βλέπετε την κατασκευή.
Ο πάτος είναι ανοικτός για να αερίζεται η κυψέλη και να πέφτουν τα Varroa κάτω και έξω από την κυψέλη, και η σίτα εμποδίζει άλλα έντομα πχ σφήκες αράχνες κλπ να μπαίνουν στην κυψέλη.
Κάτω από την σίτα υπάρχει ένας άλλος συρταρωτός πάτος από κοντραπλακέ 4΄ τον οποίο χώρισα σε δύο τμήματα, ένα να βγαίνει από το εμπρός και ένα από το πίσω μέρος του πάτου. Το εμπρός χρησιμεύει και ως σανίδα πτήσης. Μάλιστα αν βάψουμε με διαφορετικό χρώμα την κάθε πλευρά των δύο τεμαχίων θα έχουμε στην διάθεσή μας να διαλέγουμε 4 χρώματα σανίδας πτήσης για να αποφεύγουμε την παραπλάνηση.
Τις ζεστές εποχές του χρόνου μπορούμε να έχουμε τελείως ανοικτό τον πάτο ώστε να αερίζεται το μελίσσι μας, ενώ τις ψυχρές εποχές μπορούμε κατά βούληση να μειώσουμε το άνοιγμα ή και να το κλείσουμε τελείως.




Προτάσεις για βελτιώσεις ευπρόσδεκτες.

22.5.08

Η Άνοιξη στα βουνά

Η Άνοιξη στα βουνά έρχεται καθυστερημένη.
Μερικές φωτογραφίες που τράβηξα στα Βαρδούσια Όρη
την Κυριακή 18/05/08











16.3.08

Τι ζώον που είναι κι αυτός ο άνθρωπος !!!



Η Παρούσα δημοσίευση είναι ένας αντίλογος προς αναζήτηση της αλήθειας,
στην δημοσίευση του http://whispering-planet.blogspot.com/2008/03/blog-post_9524.html
με τίτλο «Τι Ζωο και ο ανθρωπος!!»

1

Πάνε τώρα λίγες μέρες που είχε γεννήσει 4 όμορφα λυκάκια. Ήταν μέρες νηστική και διψασμένη και εξαντλημένη από την γέννα Έπρεπε οπωσδήποτε να φάει κάτι και να πιει νερό γιατί δεν μπορούσε να κατεβάσει γάλα να ταΐσει τα λυκάκια της. Βγήκε μέχρι την είσοδο της τρύπας και συνάντησε το ταίρι της. Ήταν και αυτός το ίδιο νηστικός και διψασμένος. Με μια ματιά συνεννοηθήκαν ότι έπρεπε πλέον να βγουν οπωσδήποτε για κυνήγι και νερό.

Θυμήθηκε την λύκαινα μάνα της που της έλεγε ότι παλιά τα ρυάκια εκεί ψηλά στο βουνό που ζούσαν, ήταν γεμάτα νερό. Τώρα τα ρυάκια είχαν λίγο νερό σε κάτι γούρνες, αραιά και πού, αλλά δεν μπορούσαν να πάνε εκεί να πιούν νερό, γιατί σε κάθε τέτοια γούρνα με το λιγοστό νερό, οι τσοπάνηδες είχαν στήσει τις στρούγκες τους με τα πρόβατα και τα τσοπανόσκυλα, για να είναι τα πρόβατά τους κοντά στο λιγοστό νερό. Λές και το νερό ήταν αποκλειστικά δικό τους.
Να κατέβαιναν πιο κάτω που το νερό θα ήταν περισσότερο, ήταν επικίνδυνο, γιατί ο τόπος ήταν γεμάτος δρόμους, σπίτια και κοπάδια από αδέσποτα τσοπανόσκυλα που θα τους έπαιρναν αμέσως χαμπάρι.

Γνώριζαν πως λίγο πιο πέρα ήταν ένα κοπάδι αγριογούρουνα. Δεν μπορούσαν όμως να πλησιάσουν κοντά γιατί οι γουρούνες που κι αυτές είχαν γεννήσει αυτή την εποχή της άνοιξης, ήταν πολύ επικίνδυνες και επιθετικές. Όχι, θα ήταν λάθος τους να τα βάλουν με τα γουρούνια τώρα που είναι και οι δυό τους νηστικοί και διψασμένοι, και επιπλέον η λύκαινα ήταν και εξαντλημένη από την γέννα και τον θηλασμό.

Και πάλι θυμήθηκε την λύκαινα μάνα της που της έλεγε πως παλαιότερα ζούσε σε μεγάλο κοπάδι από λύκους, που δεν φοβόντουσαν τίποτα, γιατί σε μεγάλη απόσταση από τον βιότοπό τους δεν υπήρχε ούτε άνθρωπος ούτε καν δρόμος. Ζούσαν ελεύθερα σαν άρχοντες, μεγάλωναν με ασφάλεια τα παιδιά τους και μπορούσαν ως μεγάλες αγέλες να κυνηγούν άφοβα τα αγριογούρουνα.
Τώρα όμως οι λύκοι της αγέλης είχαν σκοτωθεί ένας - ένας από τους κτηνοτρόφους που εγκαταστάθηκαν στα μέρη τους. Άλλοι λύκοι πιαστήκαν σε λυκοπαγίδες, αυτές τις τεράστιες σιδερένιες δαγκάνες, άλλοι ξεσκίστηκαν από τα τεράστια τσοπανόσκυλα, άλλοι (οι περισσότεροι) δηλητηριάστηκαν, και άλλοι τουφεκίστηκαν καθώς προσπαθούσαν να πλησιάσουν τα πρόβατα.

Παρόλα αυτά, η περίπτωση να έπιαναν απόψε κάποιο μικρό αρνάκι ήταν η πιθανότερη. Θα πήγαιναν αντίθετα στον αέρα για να μην τους μυρίσουν τα τσοπανόσκυλα, κοντά στον νερόλακκο που είχαν ξαπλώσει τα πρόβατα, και κάποιο θα έβρισκαν που θα είχε ξεκόψει από το κοπάδι.
Και πράγματι, ένα άσπρο αρνάκι καθόταν πιο πέρα από το κοπάδι. Πλησίασαν αργά και δύο, και όταν ήσαν πολύ κοντά … τότε όρμισαν. Σημάδευαν τον λαιμό του αρνιού αλλά αυτό τελευταία στιγμή τινάχτηκε και ο αρσενικός λύκος το έπιασε από την κοιλιά. Το μαλακό δέρμα της κοιλιάς του αρνιού σκίστηκε και τα άντερά του ξεχύθηκαν. Αυτό άρχισε να βελάζει δυνατά. Η λύκαινα το έπιασε από το λαιμό και το έσφιγγε δυνατά για να το πνίξει και να πάψει να βελάζει, για να μην έρθουν τα τσοπανόσκυλα.
Ήταν όμως αργά. Δυό ασπρόμαυρα τέρατα φάνηκαν να τρέχουν προς το μέρος τους. Κι άλλο ένα, κι άλλο … οκτώ τσοπανόσκυλα. Παράτησαν το μισοπεθαμένο αρνί και άρχισαν να τρέχουν προς τα δένδρα. Αλλά οι λύκοι ήσαν διψασμένοι, νηστικοί και εξαντλημένοι, ενώ τα τσοπανόσκυλα χορτάτα και δυνατά.

Πρόλαβαν την λύκαινα που ήταν και η πιο εξαντλημένη. Το ένα την έπιασε από το πόδι δυνατά και της έσπασε το κόκαλο. Ταυτόχρονα το άλλο την έπιασε από τον λαιμό. Ούρλιαξε από τον φόβο και τον πόνο …
Το ταίρι της γύρισε πίσω και αρπάχτηκε μαζί τους. Τα σκυλιά την άφησαν όταν τους χίμηξε το ταίρι της, και αυτή βρήκε τον χρόνο να το σκάσει πιο βαθιά στα δένδρα.

Ανέβηκε πιο πάνω σε ένα ξέφωτο και κοίταξε πίσω της. Είδε τον αγαπημένο της, κατακόκκινο, να τον τραβάνε τα τσοπανόσκυλα σαν πατσαβούρα Είδε να τον κάνουν κομμάτια και άκουσε την τελευταία του πνιχτή κραυγή. Είχε μείνει πλέον μόνη της. .
Από τον λαιμό της έτρεχε συνέχεια αίμα. Το τσοπανόσκυλο που την δάγκωσε στο λαιμό της είχε κόψει την αορτή. Το αίμα έτρεχε γρήγορα με πίεση και το πόδι της ήταν σπασμένο και πονούσε.
Σύρθηκε μέχρι την φωλιά της. Τα λυκάκια πεινούσαν και διψούσαν και έτρεξαν αμέσως να βυζάξουν, αλλά η μάνα τους δίχως φαγητό και δίχως νερό δεν είχε κατεβάσει γάλα. Άρχισαν να πίνουν το αίμα που έτρεχε γλύφοντάς το. Κάτι είναι και αυτό σκέφτηκε η μάνα τους.
Το αίμα της χυνόταν και άδειαζε και αυτή άρχισε να κρυώνει. Όλο και πιο πολύ. Αισθάνθηκε αδύναμη. Ήθελε να κοιμηθεί. Σε λίγο κοιμήθηκε βαθιά, πολύ βαθιά. Και δεν ξαναξύπνησε ποτέ πιά.

2
Το πρωί ο τσοπάνης είδε το κουρελιασμένο κουφάρι. «Μπράβου παλικάρια μ» είπε.
Το ίδιο βράδυ μάντρωσε όλα του τα πρόβατα στην στρούγκα, αλλά αυτή την φορά έκλεισε μέσα και τα τσοπανόσκυλα ώστε όλη τη νύκτα να μην μπορούν να βγουν έξω.
Έξω από το μαντρί έβαλε τρεις κουβάδες γάλα, κέρασμα για τους λύκους που ίσως να έρχονταν και πάλι απόψε. Κέρασμα … γάλα ανακατεμένο με φυτοφάρμακο, δηλαδή φόλα.

3
Η λύκαινα κοιμήθηκε βαθιά. Κάποια στιγμή αισθάνθηκε να ανεβαίνει προς τα πάνω. Ξαφνιάστηκε, άνοιξε τα μάτια της και κοίταξε κάτω. Είδε τον εαυτό της να κοιμάται. Είδε τα αγαπημένα της λυκάκια να ροκανίζουν το σπασμένο της ποδάρι.
Μύριζε και το πόδι της την ίδια μυρωδιά όπως αυτό που τους έδωσε να πιούν από τον λαιμό της, αλλά αυτό είχε τώρα σταματήσει να τρέχει. Αυτά πεινούσαν και η σάρκα της μάνας τους ήταν το μόνο που είχαν στην φωλιά τους.

Μετά φύσηξε αέρας και την πήρε μακριά σαν να ήταν πούπουλο. Βρέθηκε σε ένα μέρος με πολλά σπίτια και πάρα μα πάρα πολλά φώτα και πολλούς ανθρώπους.
Είδε σε ένα κτήριο μια τεράστια φωτογραφία με το κεφάλι ενός λύκου. Κάτω από την φωτογραφία είδε σε μια πόρτα το ταίρι της που την φώναζε μέσα. Προχώρησε μέσα στο δωμάτιο. «Άκου» της είπε. Οι άνθρωποι εκεί ανησυχούσαν για την τύχη των λύκων.
Πρέπει να απαγορευτεί το κυνήγι τους έλεγαν
Αίσχος στους κυνηγούς φώναζαν και ξαναφώναζαν.

«Μα τι ζώα είναι αυτοί οι άνθρωποι τέλος πάντων», είπε εκείνη.
«Ακόμα και όταν θέλουν πραγματικά να κάνουν κάτι καλό, δεν έχουν μυαλό να καταλάβουν τι ακριβώς πρέπει να κάνουν. Στα μέρη μας κυνηγούς δεν είδαμε ποτέ. Στα μέρη μας το κυνήγι απαγορευόταν, αλλά δεν απαγορευόταν το να γεμίσει ο βιο-τόπος μας με πρόβατα, τσοπάνηδες και τσοπανόσκυλα, δρόμους, ξενοδοχεία και “φυσιολάτρες”».

«Πάμε» του είπε, «πάμε ψηλά, μακριά από τον πλανήτη των ηλιθίων»
«Περίμενε λίγο» της είπε εκείνος. «Σε λίγες μέρες θα έρθουν εδώ και τα παιδιά. Περίμενε να ανέβουμε όλοι μαζί»




Δείτε εδώ ένα βίντεο με τσοπανόσκυλα που έχουν πιάσει ένα λύκο.